თუმცა კატა ამბობს, დილას, ახალგაღვიძებული ამ მეორე კატას უფრო გავხარო-)) ვერ გავაგებინე, რომ დილით თითონ რომ თვალს აღებს, ცხვირი მაქვს მის ცხვირზე მიდებული და რაკურსში მხედავს-))))) 

-)))

ეს კიდევ ჩემნაირი კატაა, გრძელი და გახრიგინებული-)))

. . .

გახსოვს როგორ მიყვარდა შენი ძველი ტელეფონის ნომერი? როგორ გთხოვდი, ახალ ნომერს ნუ აიღებ-თქო? მიჩვეული ვიყავი სწორედ იმ ნომრის აკრეფას, ტელეფონში დამახსოვრებულიც კი არ მქონდა, მომწონდა, ყოველ ჯერზე ხელი ელვისუსწრაფესად რომ კრეფდა შენს ნომერს. კიდევ უფრო მეტად მიყვარადა, შენ რომ რეკავდი და ეკრანზე ცხრანიშნა რიცხვი ჩნდებოდა, როგორც შენი არსების არაალფავიტური, გრაფიკული შიფრი. მერე ახალი ნომერი აიღე და მეც ნელ-ნელა მივივიწყე ძველი. სამაგიეროდ ახალი ნომერი შენთვის ჯიუტად შერქმეული სახელით დავამახსოვრებინე ტელეფონს და ახლა ჩვენი სატელეფონო მესიჯების ამ სახელით გამოგზავნა და მიღება შევიყვარე. მას შემდეგ საკმაო დრო გავიდა იმისთვის, რომ ეს ახალი, შენთვის ჩემს მიერ თავნებად შერქმეული მეტსახელით დამახსოვრებული ნომერი ისევე შემყვარებოდა და ისევე ბუნებრივად აღმექვა, როგორც ძველი ნომერი. ამსწინათ კი, როცა ორი დღით მთაში იყავი წასული და ისევ ძველი ნომერი ჩართე, უცნაური რამ დამემართა. სიშორით გამძაფრებული მონატრებით ზედიზედ გწერდი მესიჯებს, მაგრამ ნაცნობი და უკვე სავსებით ბუნებრივი ადრესატის ნაცვლად იმ ძველ ნომერზე ვაგზავნიდი. და უცებ ვიგრძენი, რომ შენ კი არ გწერდი გზავნილს, დღევანდელ, ჩემთვის ასე ახლობელს კი არ მოგმართავდი, არამედ სადღაც წარსულში ვაგზავნიდი შენთვის განკუთვნილ სიტყვებს; ჩვენივე არც თუ ის შორეულ წარსულში უხილავი ფლუიდებივით ვუშვებდი სიტყვებს, ცნებებს, კითხვებს: "მენატრები", "მიყვარხარ", "როდის მოხვალ?"... უცნაური განცდა იყო...  თითქოს აწმყო საერთოდ გაქრა, მომავლიდან წარსულში გიგზავნიდი "მესიჯებს" და ამით ჩვენი ამქვეყნად შეხვედრის პირობას ვქმნიდი, ჩვენს კიდევ უფრო შორეულ მომავალს ვაშენებდი. თავად ჩვენ, დღევანდელი "მე და შენ" კი აწმყოდან გავქრით, სულიერ არსებებად ქცეულები ჯერ  არც კი შევხვედრილვართ თითქოს ერთმანეთს, როგორც მარადიული სუბსტანციური არსებები ჩვენ დროისა და სივრცის მიღმა დავრჩით და მარადისობას შევუერთდით...

ფარავნის ტბა

A symptom of the universe, a love that never dies...

                                                                    Black Sabbath 

რა უცნაური გრძნობაა, როცა ქართულ წიგნს, თანაც ქართულ ხელნაწერებზე მოულოდნელად ხვდები პრაღაში, ერთ-ერთ ბუკინისტებში... ისე იმოქმედა, თითქოს ქართული კულტურის "მესიჯიაო" მსოფლიოსთვის გაგზავნილი და ამ წიგნად მატერიალიზებული. 

Человек не  что иное,  как тростник, очень слабый по природе, но  этот тростник мыслит.  Незачем  целой вселенной ополчаться,  чтобы его раздавить. Пара, капли воды достаточно, чтобы его умертвить.  Но если бы даже вселенная раздавила его, человек был бы еще более благороден, чем то, что его убивает, потому  что он  знает, что  он умирает; а  вселенная  ничего  не знает о том преимуществе, которое она имеет над  ним. Итак, все наше достоинство состоит в  мысли. В этом отношении мы  должны возвышать себя,  а  не в  отношении  к пространству  и времени,  которое мы не  сумели бы наполнить. Постараемся же научиться хорошо мыслить: вот принцип нравственности. 

                                                                                                                        Паскаль