. . .

გახსოვს როგორ მიყვარდა შენი ძველი ტელეფონის ნომერი? როგორ გთხოვდი, ახალ ნომერს ნუ აიღებ-თქო? მიჩვეული ვიყავი სწორედ იმ ნომრის აკრეფას, ტელეფონში დამახსოვრებულიც კი არ მქონდა, მომწონდა, ყოველ ჯერზე ხელი ელვისუსწრაფესად რომ კრეფდა შენს ნომერს. კიდევ უფრო მეტად მიყვარადა, შენ რომ რეკავდი და ეკრანზე ცხრანიშნა რიცხვი ჩნდებოდა, როგორც შენი არსების არაალფავიტური, გრაფიკული შიფრი. მერე ახალი ნომერი აიღე და მეც ნელ-ნელა მივივიწყე ძველი. სამაგიეროდ ახალი ნომერი შენთვის ჯიუტად შერქმეული სახელით დავამახსოვრებინე ტელეფონს და ახლა ჩვენი სატელეფონო მესიჯების ამ სახელით გამოგზავნა და მიღება შევიყვარე. მას შემდეგ საკმაო დრო გავიდა იმისთვის, რომ ეს ახალი, შენთვის ჩემს მიერ თავნებად შერქმეული მეტსახელით დამახსოვრებული ნომერი ისევე შემყვარებოდა და ისევე ბუნებრივად აღმექვა, როგორც ძველი ნომერი. ამსწინათ კი, როცა ორი დღით მთაში იყავი წასული და ისევ ძველი ნომერი ჩართე, უცნაური რამ დამემართა. სიშორით გამძაფრებული მონატრებით ზედიზედ გწერდი მესიჯებს, მაგრამ ნაცნობი და უკვე სავსებით ბუნებრივი ადრესატის ნაცვლად იმ ძველ ნომერზე ვაგზავნიდი. და უცებ ვიგრძენი, რომ შენ კი არ გწერდი გზავნილს, დღევანდელ, ჩემთვის ასე ახლობელს კი არ მოგმართავდი, არამედ სადღაც წარსულში ვაგზავნიდი შენთვის განკუთვნილ სიტყვებს; ჩვენივე არც თუ ის შორეულ წარსულში უხილავი ფლუიდებივით ვუშვებდი სიტყვებს, ცნებებს, კითხვებს: "მენატრები", "მიყვარხარ", "როდის მოხვალ?"... უცნაური განცდა იყო...  თითქოს აწმყო საერთოდ გაქრა, მომავლიდან წარსულში გიგზავნიდი "მესიჯებს" და ამით ჩვენი ამქვეყნად შეხვედრის პირობას ვქმნიდი, ჩვენს კიდევ უფრო შორეულ მომავალს ვაშენებდი. თავად ჩვენ, დღევანდელი "მე და შენ" კი აწმყოდან გავქრით, სულიერ არსებებად ქცეულები ჯერ  არც კი შევხვედრილვართ თითქოს ერთმანეთს, როგორც მარადიული სუბსტანციური არსებები ჩვენ დროისა და სივრცის მიღმა დავრჩით და მარადისობას შევუერთდით...

ფარავნის ტბა

A symptom of the universe, a love that never dies...

                                                                    Black Sabbath 

რა უცნაური გრძნობაა, როცა ქართულ წიგნს, თანაც ქართულ ხელნაწერებზე მოულოდნელად ხვდები პრაღაში, ერთ-ერთ ბუკინისტებში... ისე იმოქმედა, თითქოს ქართული კულტურის "მესიჯიაო" მსოფლიოსთვის გაგზავნილი და ამ წიგნად მატერიალიზებული. 

Человек не  что иное,  как тростник, очень слабый по природе, но  этот тростник мыслит.  Незачем  целой вселенной ополчаться,  чтобы его раздавить. Пара, капли воды достаточно, чтобы его умертвить.  Но если бы даже вселенная раздавила его, человек был бы еще более благороден, чем то, что его убивает, потому  что он  знает, что  он умирает; а  вселенная  ничего  не знает о том преимуществе, которое она имеет над  ним. Итак, все наше достоинство состоит в  мысли. В этом отношении мы  должны возвышать себя,  а  не в  отношении  к пространству  и времени,  которое мы не  сумели бы наполнить. Постараемся же научиться хорошо мыслить: вот принцип нравственности. 

                                                                                                                        Паскаль

Forum Romanum

ეძღვნება თათიას. მეტი როგორღა გითხრა, ჯეკ, რომ ესეთებიც ხდება და უარესებიც...-)

ერთხელ დამხატა, არა კი არ დამხატა, დახატა და მერეღა მიხვდა, შეიძლება ითქვას, შემთხვევით გაარკვია თუ შემთხვევამ გაარკვევინა, რომ მე დავუხატივარ... შეშინდა და გაბრაზდა! საშინლად გაბრაზდა! ადგა და გადახატა სურათი! ფოტო რაა და ისიც კი არ გადაუღო, სულ სხვა რამ დახატა მასზე და ცოტა დამშვიდდა. მერე დაწერა. წერა, წერა და ფურცლის ბოლოში რომ გავიდა, გაიცნობიერა, ვისაც წერდა, შეშინდა და სასწრაფოდ დახია ყველაფერი. ამის მერე კარგა ხანს სხვებს წერდა. ხომ უნდა მისწეროს სხვებსაც?! აბა სულ ჩემთვის ან ჩემზე ხომ არ უნდა ეწერა?! რა სისუსტეა, ღმერთმანი! თუმცა უკვე მიეჩვია სხვებისთვის წერას და აღარ ღელავს. ისე კი, რა საჭიროა ეს ვიღაცისთვის წერა, ადგება და საერთოდაც აღარ დაწერს! ესე ხომ უფრო მარტივია?! თუმცა არა! მერე გამოვა, რომ ჩემს გამო წერას თავი ანება. ამას ჯობია ნებისმიერს წეროს, რა მნიშვნელობაა ვის მიწერს და რამდენად გულწრფელად? დაე, ნუ დაწერს შინაგანი მოთხოვნილებით, მთავარია ისევ წეროს. მერე ვესიზმრე. მანამდეც ვესიზმრებოდი, მაგრამ ამდენი ხნის შემდეგ? ამდენი დრო გავიდა და ისევ ვესიზმრე! ო, ეს უკვე სულ სხვა განგაშის მიზეზია. ერთხელ კიდევ არაუშავდა, ცუდად ვესიზმრე და სადღაც გაუხარდა კიდეც. თმა მქონდა შეკრეჭილი, თვალს ვერ ვუსწორებდი, გაურკვევლადაც ვლაპარაკობდი, თანაც თითონ ცუდად მექცეოდა... აღარ ახსოვს მიყვირა თუ დამცინა... კმაყოფილმა გაიღვიძა! მაგრამ კიდევ რომ ვესიზმრე?! თან უცნაურად ვესიზმრე, “ძველებურს” ვგავდი და რაღაც “სხვანაირად ახლოს ვიყავი მასთან”, სახე მივიტანე მის სახესთან ძალიან ახლოს თუ... თუ თმა გავისწორე ძველებურად... მოკლედ რომ გაიღვიძა, სანამ სიზმრისგან გამოერკვა და ბოლომდე “დაბრუნდა”, წამის მეასედით, უფრო ნეკლებითაც, სინათლის სიჩქარის მყისიერი წამით, თითქოს ძველებურად მიგრძნო. და მაშინ კი მართლა შეშინდა, უფრო კი გაღიზიანდა. იმ დღეს შემთხვევით რომ შემხვედროდა, ალბათ, თვალს ამარიდებდა ან ხაზგასმით ორაზროვან ღიმილს მომაგებებდა და ცივად დამიკრავდა თავს. შემდეგ დემონსტრაციულად დატოვებდა იქაურობას და ხაზგასმით ადრე წავიდოდა, თანაც, საბოლოო გამარჯვების ნიშნად, “მასთან” წავიდოდა. არა, ერთხელ და სამუდამოდ უნდა დაუსვას ამას ყველაფერს წერტილი და კარი მიუხუროს ყველაფერს, რასაც “მე” ვერქვი. მერე რა თუ ჩემთან ერთად ბევრ სხვა რამესაც მიუხურავს კარს?! სამაგიეროდ ახალ სარკმლებს გამოჭრის. აღარ უნდა იმავე მიმართულებით ყურება, ადგება და სხვა მხარეს გაიხედავს ბოლოს და ბოლოს და დაისვენებს! საინტერესო თემებზე სალაპარაკოდაც სხვებს იპოვის, დიახაც სხვებს! მერე რა თუ ის სხვები ვერ აუბამენ მხარს, კიდევ სხვებს იპოვის, მერე კიდევ სხვებს! ბევრს გაიცნობს და ბევრთან შეეცდება იმაზე საუბარს, რაც აინტერესებს და შინაგანად “აწვალებს”. თუ ამაზე ვერ მოახერხებს მათთან საუბარს, სხვა თემებს მოიფიქრებს, ახალ აზრებსა და იდეებს გამოიგონებს. მერე რა თუ ამასობაში ცოტ-ცოტა საკუთარ თავსაც მიივიწყებს და სულ სხვად იქცევა? მაგრამ ასეთ დროს ხომ იმას ამბობენ, “გაიზარდა” და “განვითარდა”-ო. ჰოდა, თითონაც ასე იტყვის და გულწრფელადაც ასე იფიქრებს. იქნებ სულაც ახლა იქცა საკუთარ თავად, იმ ნამდვილ “საკუთარ თავად”, ვინც უნდა გამხდარიყო? შემთხვევით ხომ არაფერი ხდება ამქვეყნად.
მოკლედ, თათი, რას გაუგებ შიშისგან, ქალისგან თუ საკუთარი თავისგან მორბენალ კაცს. არც ეცადო გაგება, მით უფრო თუ შიშის მეზეზი თავადვე ხარ, უბრალოდ გაიღიმე და გაეცალე.